Dag 1: Amsterdam – Las Vegas

Posted By Wim & Elkana on 22 september 2013 | 0 comments


Begin: Amsterdam Afstand: 9537 km / 5926 mi
Eind: Las Vegas Verplaatsingstijd: 14 uur 30 min 0 sec
Route: Niet beschikbaar Gem. snelheid: 0 km/u / 0 mi/u
Slaapplek: Mandalay Bay – link
Het weer: zeer zonnig en warm

Zondag 22 september
Zaterdag zijn we om 23:00 uur gaan slapen en werden vandaag om 5:30 wakker van de wekker. Vervolgens genoten van een heerlijk uitgebreid ontbijtbuffet en om 7:30 kwam de shuttlebus om ons naar Schiphol te brengen. Daar verliep alles spoedig nadat we digitaal via de zelfservice bij United hadden ingecheckt. De reis van 8,5 uur viel ons erg mee. De service van United was echt geweldig. Goed van eten en drinken. Om de haverklap kwamen ze met de vraag of je drinken wilde en bij de eerste ronde kreeg je een zakje mini pretzels. De warme maaltijd was voor vliegtuigvoedsel prima; beef in rode wijnsaus, worteltjes, sperzieboontjes en gekookte aardappeltjes met sesam. Daarnaast een bakje gemengde sla met balsamicodressing, een bolletje met boter en een stukje gebak. Onderweg kon je kiezen uit verschillende film,- en muziekkanalen en de map van de vlucht. Dit was erg prettig, zo bleef je continue op de hoogte. Deze vlucht hebben we een paar keer wat turbulentie gehad maar dat was niet zo heftig op de eerste keer na. Toen merkte je dat we zo af en toe een behoorlijke duik maakten en zat je echt flink te schudden in de stoel. Aangekomen op Chicago was het allemaal erg spannend. Waar moet je zijn, hoe gaat het allemaal… We moesten, zo bleek, met een shuttletrein naar een andere hal waar we de koffers op konden halen om deze vervolgens opnieuw af te geven voor het inchecken van de tweede vlucht naar Las Vegas.

Nog even geduld...

Nog even geduld…

De map in het vliegtuig.

De map in het vliegtuig.

Het vliegtuig waarmee we vlogen.

Ons vliegtuig

Beetje wazige foto maar dit kregen we dus te eten.

Ons avondeten.

Close up van het avondeten.

Close up van het avondeten.


Toen we bij de douane kwamen moesten we lang wachten. Eenmaal bij de balie zat er een echt enorm chagrijnige spleetoog. Wat een man zeg! Heel ongeïnteresseerd en absoluut geen zin in zijn werk. Right hand, right thumb, left hand, left thumb, look in the camera. Dat was alles wat hij tussen het enorm overdreven gapen door deed. Ohja, en hij vroeg nog wat we gingen doen in Amerika maar dat was puur omdat hij dat volgens mij moet vragen. Bah wat een nare vent! Daarna gauw op weg naar de bagageband om de koffers te halen en deze weer af te geven. We hebben uiteindelijk maar heel even moeten wachten voordat we de volgende vlucht hadden. Deze ging in een kleiner vliegtuig met twee keer drie stoelen, de eerste vlucht in een groter vliegtuig met twee, drie, twee stoelen. De eerste vlucht zaten we achterin en daardoor konden we heerlijk achteruit met de stoelen maar nu kon dat niet. Omdat we er al een behoorlijke tijd op hadden zitten duurde deze vlucht voor mijn gevoel het langst. Maar toen we Amerikaanse bodem onder de voetjes hadden waren we erg blij! Echt helemaal aan de latten haalden we de koffers op en gingen naar de plek waar de gratis shuttlebus ons op kwam halen en naar de car-rental-service bracht. Een machtig groot gebouw waar veel maatschappijen zaten. Bij Alamo probeerden ze ons van alles aan te smeren. Dat de Ford Focus die we hadden gereserveerd geen stuurbekrachtiging en cruise control zou hebben, een extra verzekering van 5 dollar per dag zodat als we met pech zouden komen te staan hulp konden krijgen, een upgrade voor een grotere auto en nog meer onzin. Voet bij stuk gehouden en bij de autos aangekomen bleek dat we mochten kiezen uit een hele rij midsize cars. Omdat de koffers het beste in de Mazda 3 pasten werd dit onze auto voor de komende drie weken. Een grijze met een Nevada nummerbord, 101YNA. Doodmoe een stukje gereden en de eerste indruk van The Strip proberen te verwerken. Maar wat is dat overweldigend zeg! Je kunt het je echt niet voorstellen hoe immens groot het is zonder het te hebben gezien. Op plaatjes lijkt het al immens maar in het echt… Sjonge!

Het Mandalay Bay

Het Mandalay Bay

Aangekomen bij het Mandalay Bay hotel tot onze grote verdriet anderhalf uur in de rij om in te checken. We vielen echt letterlijk bijna om en waren ook erg boos dat het zo lang duurde. Eenmaal aangekomen op de 21e etage deden onze sleutels het niet, hetgeen Wim al voorspeld had. Ook zei hij erbij dat hij de deur zou intrappen als dat zo was. De schrik sloeg mij om het hart toen de deur inderdaad niet open ging en Wim in al zijn vermoeidheid tegen de deur begon te schoppen. Na hem tot rust te hebben gemaand ging ik zo moe als ik was toch maar weer naar beneden om nieuwe sleutels te halen. Wat een prachtige kamer ging er schuil achter de witte deur met zwarte strepen van Wim z’n schoenen! Net een suite! Geslapen maar midden in de nacht wakker geworden en koffers ingedeeld. Was dit dan een jetlag? Gelukkig zijn we hier weer in slaap gevallen maar het ’s nachts op onverwachte tijdstippen wakker worden is eigenlijk drie weken gebleven.

Ligt een woord op je tong? Schrijf!

%d bloggers liken dit: