Dag 2: Chicago – Las Vegas

Posted By Wim & Elkana on 15 mei 2015 | 0 comments


Begin: Chicago
Eind: Las Vegas
Slaapplek: Howard Johnson Las Vegas/Near Nellis AFB
Gegeten bij: Denny’s en McDonalds

Vrijdag 15 mei 2015
Vandaag zijn we begonnen met een echt Amerikaans ontbijt, namelijk bij Denny’s. Daar heeft Wim de Grand Slam besteld en ik ging voor de Moon Over My Hammys. Dat heeft ons prima gesmaakt. We zaten daarna wel propvol maar ach, de eerste keer mag dat. Dan moet je nog even leren hoeveel het eigenlijk allemaal is 😉 Op de kamer terug gekomen hebben we de spullen bij elkaar gepakt en zijn we in de auto gestapt om op weg te gaan naar het Millenium Park in Chicago, ongeveer een uur rijden vanaf het hotel. Het was lekker warm dus hebben we met de raampjes open genoten van de comfortabele auto en de opdoemende grote gebouwen in de verte. We parkeerden in de ondergrondse parkeerplaats onder het Millenium Park voor het *kuch* luttele bedrag van 25 dollar voor maximaal 3 uur. Poeh… Ach, je moet toch parkeren in dat immens grote en drukke Chicago dus het moest maar. Voordat we van de auto wegliepen nog maar even een fotootje gemaakt van waar onze auto stond, anders zouden we hem nevernooit meer terug kunnen vinden! Het was lekker druk en gezellig buiten. Een eindje verderop stond een vrouwelijke DJ te draaien en de mensen gingen er compleet uit hun dak en stonden uitbundig te swingen op de lekkere muziek. We hebben The Bean gezien en hebben er leuke foto’s gemaakt. Leuk om die grote spiegelboon nu eens in het echt te zien. Nadat we bij de Wallgreens een drankje hebben gescoord gingen we een stukje door de drukte heen lopen. Ik wist dat in een van de straten waar we waren het startpunt van de Route66 is. Dat hebben we opgezocht en gelukkig gevonden. We hebben er een paar plaatjes geschoten en zijn weer verder gaan slenteren door de enorm drukke straten vol traffic jam. Er waren veel wegwerkzaamheden en dat was jammer maar het was wel een heel leuk gevoel om daar rond te lopen. Zoveel over gelezen en plaatjes gezien en nu loop je er dan. Anders waren we op deze plek begonnen met onze Route66 route maar dat gaan we misschien een ander jaar nog doen. We hebben in ieder geval de foto’s.
Rond een uur of half drie zijn we weer naar de auto gegaan en gingen we op zoek naar de Navy Pier. Deze bleek echter zo dichtbij te zijn dat we de auto gewoon hadden kunnen laten staan in de garage. Balen! We zijn de auto niet uit geweest bij de pier want dat zou ons weer 25 euro kosten. We hebben Google Maps aangezet en gingen op weg naar het vliegveld. Het was nog erg vroeg maar dat bleek achteraf goed te zijn geweest. De complete I90 stond vast omdat er een ongeluk was gebeurd. We kwamen optijd aan bij Dollar Car Rental om de auto in te leveren. Dit ging in tegenstelling tot de vorige dag erg vlot. Er stond weer een enorme rij voor de mensen de een auto op kwamen halen en we kregen spontaan medelijden, de arme mensen! Voor ons dus geen Dollar Car Rental meer in Chicago. Het busje van Dollar bracht ons naar de luchthaven waar we onze koffer incheckten. We waren echt een aantal uur van tevoren omdat we niet precies wisten hoe het zou gaan. Toen we namelijk de vorige keer op Chicago landden moesten we met de trein van de ene kant van het vliegveld naar de andere en dat heeft allemaal veel tijd gekost. Vooral ook omdat we niet wisten waar we moesten zijn. Dit keer was het appeltje eitje. Alle sieraden af, losse dingen uit je zak en je schoenen uit en in het bakje. Tas er achteraan en klaar was de security-check. We zijn toen lekker op een bankje tegenover de security gaan zitten en hebben heerlijk zitten mensen kijken. Ongeveer een uur voordat we gingen vliegen gingen we op zoek naar een Subway omdat we iemand hadden zien lopen met zo’n broodje. Wij hebben geen Subway kunnen vinden en zijn toen maar een burger gaan halen bij McDonalds. Eenmaal in het vliegtuig zat er een of andere mafkees voor Wim die direct z’n stoel in de meest achterste stand zet waardoor Wim behoorlijk dicht met z’n neus tegen de stoel zat. Het scheelt dat we op een extra ruime plek zaten (bijgeboekt) maar anders werd het toch wel heel penibel qua ruimte. Elke keer dat we probeerden een beetje te slapen was ging onze buurman zo op in het basketbal dat we ons kapot schrokken omdat hij er weer een kreet uit gooide. We zouden een hartverzakking krijgen, idioot! Al met al een behoorlijk nare vier uur. Die binnenlandse vlucht was tien keer erger dan de hele heenvlucht van bijna negen uur. Ook op LAX kwam er een bus die ons naar de Car Rental bracht. Bij Advantage kregen we van een aller aardigst vrouwtje een rode Hyundai Sonata aangeboden. Een vette bak mensen, wauw! En zo comfortabel! Ik was echt helemaal kapot dus heb er niet veel van meegekregen. Op de kamer aangekomen ben ik direct m’n bed in gedoken met twee paracetamol (had ook hoofdpijn, misselijk – algehele maleise door oververmoeidheid) en ben als een blok in slaap gevallen.

Ligt een woord op je tong? Schrijf!

%d bloggers liken dit: