Hoe de weg naar Key West de weg naar Texel werd

Posted By Wim & Elkana on 21 augustus 2018 | 0 comments


“Weet je wat ik heb? Vakantie!!!” Het is half acht op woensdagavond 23 mei. Ik heb Wim aan de telefoon als ik op het werk weg rijdt. “Yes, die welverdiende vakantie. Eindelijk!” zegt hij. “Ik zie je zo, rij voorzichtig.” Het heeft even geduurd en wat zijn we er aan toe. Maanden lang hebben we hard gewerkt en weer de nodige euro’s aan de kant gezet voor deze vakantie. Aan de andere kant van Amerika dit keer. Ontzettend spannend want we weten niet wat ons te wachten staat. Natuurlijk, we hebben alles tot in den treure besproken, alles uitgezocht en de route drie keer aangepast omdat we anders niet uit zouden komen qua tijd. Maar toch… De andere kant van Amerika is nog onbekend voor ons. We hebben al een groot deel van de westkust gezien. Californië, Arizona, New Mexico, Colorado, Utah en Nevada zijn een stuk bekender voor ons sinds we er in 2013 voor het eerst zijn geweest. Elk jaar als we er komen voelen we ons weer een beetje meer thuis. Thuis komen, zo voelt het bijna. Het leven daar is zo anders. Minder gejaagd, de mensen zijn vriendelijk, het klimaat is fijn. Alhoewel, soms denk je dat je spontaan in een plasje water veranderd, zo warm. Maar fijn is het daar zeker! Helemaal omdat je op vakantie bent natuurlijk. Je hoeft niks, hebt even pauze van de alledaagse sleur en zorgen.

Dit jaar wilden we het helemaal anders doen. Miami stond hoog op het wensenlijstje van Wim, evenals New Orleans, Memphis en Nashville. Het in de gaten houden van mooi geprijsde vliegtickets begint eigenlijk al zodra we weer terug zijn van onze vorige reis. We hebben het nog elke keer op precies het juiste moment weten te boeken. Op 26 juli 2017 hebben we dan ook de tickets geboekt voor onze reis naar Miami. Rechtstreeks bij AirBerlin dit keer. Een mooie prijs voor een mooie vlucht. Echter krijgen we op 30 september een mailtje met de volgende mededeling.

“Dear Sir or Madam,
You will find the document relating to your booking in attachment.
Invoice no.: 1702053494
Booking reference: JR646I

Cancellation Confirmation

Dear passenger, Unfortunately, the flight you booked will not operate. We apologize for any inconvenience. We regret we are unable to offer you a suitable alternative for your service. If you bought your ticket on or after August 15th 2017 on airberlin.com, you will automatically be refunded the full ticket price to the form of payment on file. For the refund, you will receive a cancellation invoice. For tickets bought before August 15th 2017, reimbursement is not possible for insolvency reasons. In this case, however, you may submit your claim for reimbursement of the ticket price to be included in the insolvency table after the opening of the insolvency proceedings. You will automatically and unsolicitedly receive a form with further information after the opening of the insolvency proceedings. You will find further information on airberlin.com and in particular in the FAQ section published there. We once again wish to apologize for any inconvenience caused by the cancellation of your flight.”

Regards,
Your Service Team airberlin group”

We hebben bij onze boeking geen ‘vliegticketgarantie’ afgesloten. Dat is een speciale verzekering voor het geval de luchtvaartmaatschappij failliet gaat. Volgens de consumentenbond is het zo onwaarschijnlijk dat een vliegtuigmaatschappij failliet gaat dat dit grote onzin is. Blijkbaar zijn we uitgeloot voor de crazy ticket want het is ons toch echt overkomen. Een flinke domper in de aanloop naar een mooie vakantie. Uithuilen en opnieuw beginnen helaas. Een tweede vlucht boekten we deze keer via de tussenpersoon BudgetAir op 26 oktober 2017. De heen,- en terugvlucht zouden we doen met een Airbus A319 en een Boeing 787 Dreamliner . Een kers op de welverdiende taart dat we met zo’n mooie kist (met wifi!) zouden gaan vliegen. Je moet weten dat Wim gek is van vliegtuigen en dit was een vliegtuig wat al lang op zijn verlanglijstje stond. Echter ging het hier ook een klein beetje mis. De geweldige Boeing 787 Dreamliner moesten we helaas inruilen voor de Airbus A330-300 en de A320neo. Ook prima toestellen hoor, daar niet van. Maar ook dit was toch wel een beetje jammer, omdat we er ons op in hadden gesteld. Op 12 maart 2018 boekten we ons hotel Doral Inn & Suites Miami Airport West voor de eerste nacht. De tweede nacht in Sleep Inn Wesley Chapel en de enalaatste nacht in Speakeasy Inn in Key West boekten we ook alvast, aangezien het op The Keys erg druk was en we met moeite nog een kamer konden boeken.

Desalniettemin brachten Alex en Joyce, Wims oudste zoon en onze schoondochter, ons op 24 mei ’s middags naar Steenokkerzeel in België. Onderweg hebben we met z’n vieren een hapje gegeten bij de McDonalds in Turnhout en om acht uur kwamen we aan bij B&B Landing Point. Een prachtige bed & breakfast zo’n twintig minuten rijden van Brussel Airport Zaventem. Een ontzettend mooie luxe kamer met een vrijstaand bad op de slaapkamer en heerlijke douche. Het bed sliep heerlijk en het ontbijt de volgende ochtend werd geserveerd in de strakke moderne doch sfeervolle woonkeuken. Er werd nergens op beknibbeld en we konden dan ook met een goed gevulde maag op weg naar het vliegveld. De hostess bracht ons met de auto naar de luchthaven en zette ons om 8 uur voor de vertrekhal uit. Na het meest verlossende gedeelte, het inleveren van de koffers, hadden we nog anderhalf uur de tijd om te relaxen op de luchthaven. Het boarden voor onze eerste vlucht naar Heathrow ging vlot en na vijftig minuten kwamen we aan op Heathrow Airport London.

De overstaptijd van een uur en twintig minuten was ook erg redelijk en onze volgende vlucht naar Miami Airport, Florida was zeer aangenaam. Een vlucht van tien-en-een-half uur verliep goed. Het was onze eerste ervaring met Virgin Atlantic en we zouden een volgende reis zeker Virgin weer overwegen. Tegen meerprijs hadden wij van tevoren extra ruime plaatsen bijgeboekt. We zaten op stoelen van de exit rij. Wat een enorme berg beenruimte en wat een rust creëert dat! Geen mensen voor je die plots hun stoel naar achteren klappen zodat je opgevouwen in je stoel zit en je met je neus tegen het scherm geen film meer kan kijken. Ook even een rondje lopen en de benen strekken is zo vele malen eenvoudiger dan normaal gesproken. Al moet ik zeggen dat op de lange vluchten de beenruimte en het comfort vele malen beter is dan een korte vlucht bijvoorbeeld naar Turkije. We hadden onze in-flight-entertainment schermpjes in de armleuning maar die zijn er eigenlijk de hele reis niet uit geweest. Normaal gesproken kijk ik zelf een stuk of drie films en een aantal afleveringen van ‘The Big Bang Theory’. Maar deze vlucht hebben we vooral lekker genikst en heb ik een mooie spread in mijn bullet journal getekend over onze komende reis. Echt slapen kunnen we nooit in het vliegtuig helaas, anders waren we een stuk fitter geweest bij aankomst.

Zo fijn als de vliegreis was zo’n unheimlich gevoel kregen we bij de eerste stappen op Florida’s grondgebied. De ruimte bij de customs was tot de nok gevuld met mensen en daardoor duurde het ook ontzettend lang voordat we aan de beurt waren bij de controle. Stonden we eindelijk vooraan in de rij, riepen ze anderen uit een andere rij die vervolgens voor ons door de controle mochten. Dit gebeurde meerdere keren en we snapten er niks van. Ook gebeurde het tot twee keer toe dat er een stel bij het hokje stond en dat ze de boel dicht gooiden en we maar dom stonden te wachten op niks. Bij het ene koppel duurde het serieus wel twintig minuten voordat ze door mochten lopen, bij anderen was het binnen drie minuten gepiept. Een erg vreemde gang van zaken. Nou ben je na zo’n lange reis ook wel wat gevoeliger dan normaal, dat geef ik helemaal toe. Helemaal op het moment dat je gewoon graag je koffer wilt ophalen zodat je naar het Car Rental Center kunt om je auto op te halen en naar het hotel te rijden. We hebben geprobeerd ons netjes koest te houden en dat is volgens mij wel gelukt. Eindelijk bij de bagageband aangekomen kwamen onze koffers vrij snel langs. Maar dat is ook logisch als je anderhalf uur hebt moeten wachten bij de customs…

Met de MIA Mover, gelokaliseerd op het derde level tussen de Dolphin and Flamingo garages, kun je naar het MIA Rental Car Center. De MIA Mover is een zogenaamd ‘automated people mover (APM) system’. Een soort metro die bovenlangs over een rail loopt. Een groot stuk van je wandeling kun je doen met de Skyride. Zo’n loopband net als op Schiphol maar dan met lekker zacht verend materiaal. Heel grappig om op te lopen. Scheelt een boel gezoek en je bent binnen een paar minuten op het Rental Car Center. Daar aangekomen liepen we naar de balie van Alamo toe. We waren snel aan de beurt maar toen begon eigenlijk de grootste ellende. In december 2017 hebben we op de website van Alamo.com een standard car geboekt voor $485,48. Dit was volgens onze gegevens inclusief extra bestuurder aangezien we Alamo Insiders zijn. In 2013 hebben we contact opgenomen met Alamo omdat we er zeker van wilden zijn dat we met onze creditcard de auto konden boeken. Wij hebben namelijk een pre-paid MasterCard van Skrill. Dat is een creditcard waar je geld op boekt waarna je hem kunt gebruiken als een normale MasterCard. Het hoofdkantoor van Alamo heeft dit toen bevestigd. De afgelopen jaren hebben we bij diverse maatschappijen onze huurauto geboekt, waaronder Alamo, en dit heeft nooit tot problemen geleid. Echter toen we na een lange reis bij de balie van Alamo kwamen kregen we als eerst een enorme discussie over de extra bestuurder. Dit zou er niet bij in zitten en zou ook nooit mogelijk zijn geweest in het verleden. We hebben de beste man uitgelegd wat we weten uit eerder ervaringen maar hier deed hij niks op uit. Het was onmogelijk. Punt. Ook waren we verplicht om een verzekering van een aantal dollar per dag erbij te nemen anders zouden we onverzekerd rondrijden en dat mag uiteraard niet. De volgende klap was dat er voor een aantal dollar per dag een toll-systeem bij zou komen. Deden we dit niet dan zouden we geheid dure boetes krijgen. Al met al kwamen we op een bedrag van bijna 1200 dollar, het driedubbele van de oorspronkelijke prijs. Door de enorme discussie en totaal onverschillige houding van de medewerker hebben we de manager erbij gevraagd. Deze kon ook niks voor ons betekenen. We hadden nou eenmaal een basic auto geboekt zonder extra bestuurder, zonder verzekering en zonder toll-systeem. Toen we uiteindelijk na heel veel moeite het toch voor elkaar kregen om voor een veel hoger bedrag een uitgeklede auto te kunnen huren haalde de medewerker onze creditcard door de lezer. Deze kaart werd niet geaccepteerd. Of we onze andere creditcard wilden geven. Maar dat hebben we niet. Dit is de enige in ons bezit. Zowel Wim als ik hebben allebei een creditcard van Skrill. Dat vond hij maar vreemd en hij vroeg zich af of we dan niet een normale creditcard hadden. Nee, geen van beiden. “Dan kan ik niks voor je doen”, was zijn antwoord. En daar stonden we dan. Half zeven ‘s avonds. In Miami. Zonder auto. We moesten het maar bij een andere balie in het Rental Center proberen. Wellicht was er een maatschappij die dit soort kaarten wel accepteert. Bijna alle 14 verhuurders wezen ons de deur. Bij Advantage Rent A Car was er een heel vriendelijke vrouw genaamd Marcia die ons graag wilde helpen. Meerdere balies is zij langs geweest om te informeren of er een mogelijkheid was voor ons. Uiteindelijk kon zij toch via een omweg iets proberen te regelen. Na een telefoontje met de manager konden we voor 1100 dollar -ik had er nog 50 vanaf gepraat- een auto huren. In onze wanhoop gingen we hiermee akkoord en werden we opgepikt door een van haar collega’s. Een eindje verderop stapten we uit de auto, de koffers nog achterin. We gingen vlakbij het Shell tankstation een huis binnen, de trap op. Op een soort zolderkamertje werd er een autosleutel gepakt en konden we beneden wachten tot de beste man de auto had opgehaald. Maar dit gaf ons een naar gevoel. Een soort louche zaakje naar ons idee. Onze intuïtie zei ons dat we dit niet moesten doen. Ondertussen probeerden we de ANWB te bellen om te vragen wat we het beste konden doen maar dat lukte niet. We hebben twee keer iemand aan de lijn gehad maar de verbinding viel telkens weg. Toen de auto voor reed vroeg de man wat onze plannen waren. We vertelden dat we een rondreis gingen maken. Maar dat mocht niet! We mochten absoluut de staat Florida niet uit met deze auto, daar was deze te kostbaar voor. Toen hebben we alles afgeblazen en hem gevraagd om ons weer naar het Rental Center te brengen. Zoveel geld voor een auto vonden we echt te zot voor woorden. Hij begreep dit en bracht ons netjes terug. Marcia van Advantage zag ons aan komen en vroeg hoe het was gegaan. Ook dit is niks geworden. De laatste tip was om een nieuwe boeking te doen via RentalCars.com, met de huidige creditcard. Na even flink overstuur te zijn geweest zijn we op een bankje gaan zitten en hebben we een nieuwe auto geboekt via de website. Voor een veel hoger bedrag dan gepland ($864,71 voor een small in plaats van $485.48 voor een fullsize) kregen we een kleinere auto. Maar dat maakte ons niets meer uit, als we maar vervoer hadden. Deze boeking werd geaccepteerd met onze prepaid creditcard. Maar aangekomen bij de balie wederom hetzelfde probleem. Geen auto mee te krijgen met deze creditcard. Ondanks dat we hem daarnet precies netjes online ermee hadden betaald. Daarom telefonisch contact opgenomen met de klantenservice van RentalCars.com die ons bij hoge uitzondering het bedrag van € 737,74 zou vergoeden. We hebben ons met de taxi naar het hotel laten brengen, we waren het zo spuugzat. Van half zes tot half elf zijn we bezig geweest om een auto te huren met nul op rekest.

Na twintig minuten rijden kwamen we om 22.37 uur aan bij ons hotel Doral Inn Doral Inn & Suites Miami. Hier stond ons verrassing nummer twee te wachten. Het inchecken duurde sowieso erg lang omdat er mensen voor ons wat problemen bleken te hebben. Dat voor lief genomen waren wij aan de beurt. De jongeman aan de balie deed z’n best om onze boeking te vinden maar deze stond niet in het systeem. Die ochtend was om zes uur het bedrag voor onze overnachting van onze creditcard afgeschreven. De bevestiging van Hotels.com en de bevestiging van betaling waren niet genoeg voor de jongeman om ons verder te kunnen helpen. We zouden maar opnieuw een kamer moeten boeken en dus ook betalen! Onze klomp brak voor de zoveelste keer die dag. Na nog een keer of wat te hebben gekeken in het systeem kwam er toevallig een collega van hem langs die even mee ging kijken. Het bleek dat er iemand op onze naam had ingechekt. Dus onze kamer was inmiddels verzegd. Nou vind ik het sowieso knap om met een naam als die van ons een hotel in Miami te verzeggen. Ik bedoel, zo veel voorkomend is de naam Oosterveen niet toch? Maar het bleek werkelijk waar te zijn gebeurd. Na een half uur kregen we dan eindelijk de sleutel van onze suite. Een mooie ruime kamer met twee tweepersoons bedden, een kitchenette, zitgedeelte en badkamer met bad. Maar dat het een mooie kamer was zagen we even niet meer. We waren zo teleurgesteld. Na een verfrissende douche hebben we onze opties overdacht. Een optie was om de duurdere auto te huren en de staat niet uit de kunnen. Een tweede optie was om een enkeltje Amsterdam of Brussel te boeken. Persoonlijk wilde ik zo snel mogelijk weg daar. Het gaf op meerdere vlakken een naar gevoel.

Ons idee om naar huis te gaan werd ook nog bevestigd door de huidige weersomstandigheden. Sub-tropische storm Alberto was vroeg dit jaar. Officieel begint het Atlantische orkaan seizoen op 1 juni en eindigt het op 30 november. Dat Alberto zich al een week eerder aankondigde, namelijk op 25 mei, was dus een uitzondering. Hevige regenval tot 10 cm in zes zuidoostelijke staten, modderstromen, overstromingen in delen van Mexico, Cuba, Florida en de U.S. Gulf Coast. Alberto kwam aan het einde van de middag op Memorial Day 2018 aan nabij Laguna Beach in de Florida Panhandle. De hevige regenval van Alberto veroorzaakte meerdere aardverschuivingen en zorgde ervoor dat de waterwegen op 29 mei de westelijke Blue Ridge Mountains van Western Carolina opzwollen, wat de meest significante overstromingen veroorzaakte sinds orkaan Frances in 2004 in McDowell County. Zodra we de deur uitstapten stonden we in een enorme plas water. In combinatie met de warmte en hoge luchtvochtigheid was het vervelend om buiten te zijn. Onze roadtrip zou ons brengen van Miami (Florida) naar Tampa, Carrabelle, Pensacola, New Orleans (Louisiana), Jackson (Mississippi), Memphis (Tennessee), Nasville, White, Atlanta (Georgia), Jacksonville (Florida), Miami, Key West en weer terug naar Miami. Het merendeel van onze reis zouden we last hebben van subtropische storm Alberto. Deze zou namelijk over Alabama, Florida, Georgia, Illinois, Indiana, Kentucky, Louisiana, Michigan, Mississippi, North Carolina, South Carolina, Tennessee, Virginia en Wisconsin gaan.

Dit gaf de doorslag om het vliegtuig naar huis te pakken. Dit was echter nog niet zo makkelijk. Ons huidige vliegticket zou ons op 14 juni terug brengen naar Brussel. Om deze vliegtickets om te boeken zou het volgens de klantenservice van BudgetAir veel duurder zijn dan het boeken van nieuwe tickets. Zij konden ons een enkeltje aanbieden van € 1610,82. Hiermee konden we op 27 mei van Miami (20:55) via Istanbul (15:15) naar Brussel (21:45). Een enorm pak geld voor een enkele vlucht! We besloten zelf verder te zoeken naar de best geprijsde tickets. We kwamen uit bij een vlucht op 29 mei van Miami via Oslo Gardermoen naar Schiphol voor € 970,76. Een behoorlijk stuk goedkoper dus. Het betekende dat we ons nog vier dagen moesten vermaken. Dat is ons uiteindelijk toch nog goed gelukt. Dit jaar hebben we daardoor Uber ontdekt. Voor nog geen vijf dollar reed een Uber Express POOL ons overal naartoe. De duurste Uber die we hebben gehad was maar $ 13,78. Dit was een uberX die ons van ons hotel een kleine zeven mijl verderop naar het vliegveld bracht.

De eerste volle dag in Miami hebben we vooral uitgerust. Tegen het eind van de middag zijn we een beetje op onderzoek gegaan wat er in de buurt zat. De Walmart Supercenter zat op tien minuten lopen van ons hotel. Daar hebben we ons anderhalf uur kunnen vermaken. Daarna zijn we met een Uber naar Five Guys Burgers & Fries geweest om een hapje te eten. Na de terugreis van twintig minuutjes hebben we gerelaxed op de kamer. We waren allebei ontzettend moe dus we hebben lekker op bed gelegen en tv gekeken. Veel nieuws over de storm.

Ook dag twee begon met relaxen en een wandelingetje naar de Walmart. Vervolgens lieten we ons met een Uber naar de Mall of the Americas brengen aan W Flagler St. Een aantal leuke winkels om eens even te snuffelen waaronder Ross Dress for Less, Marshalls en Home Depot. Ook samen een heerlijk yoghurtijsje gegeten. We sloten de dag af met een hapje eten bij de Panda Express.

Dag drie waren we al redelijk op tijd onderweg. We begonnen met een broodje bij Subway en vervolgens slenterden we wat bij Dollar Tree, Fresco y Más en MetroPCS. Ons volgende station was Michaels, een winkel waar ik ontzettend graag kom in Amerika. Drop me daar in m’n eentje en ik ben gerust een paar uur zoet. Je kunt prima een paar uur wat voor jezelf gaan doen, mij hoor je niet. Je zult alleen op je rekeningafschrift zien dat ik me prima heb vermaakt 😉 De tweede ervaring bij Michaels was wederom geslaagd. Met een aantal prachtige dingen ben ik met een grote glimlach de winkel uit gelopen. Tussen de middag hebben we weer lekker op bed gelegen om aan het eind van de middag weer op pad te gaan. We hebben gekeken bij Target, Ross Dress for Less en T.J. Maxx en dineerden bij Denny’s aan W Flagler St. Bij de Target ben ik geslaagd voor een mooie set Zebra Mildliners. Ik ben helemaal gek van stationary en was dan ook bijna uitzinnig blij dat ik deze mooie markers op de kop had getikt. Bij Michaels slaagde ik voor een schrijfboekje met puntjes, een papierblok van 180 pagina’s met prachtige prints, een koker met tien washi-tapes, een stickerblok met 2001 stickers van Create 365+, een Papermate Flair pen en een Stabilo Triplus Fineliner. Wat mij betreft een erg geslaagde dag!

Onze laatste dag in Miami sloten we af met, hoe kan het ook anders, een bezoekje aan de Walmart. We kunnen ons daar altijd zo goed vermaken: allebei verzot op buitenlandse supermarkten. Om kwart over één bracht onze twaalfde en laatste Uber driver ons naar de luchthaven en aten we een burger bij McDonalds waarna we de reis naar huis begonnen.


Maandag 4 juni tot donderdag 7 juni hebben we een paar dagen heerlijk uitgewaaid en uitgerust op Texel. De week erna zijn we fijn thuis geweest en in en om het huis gerommeld en gerelaxed. Het was een heel andere vakantie dan gepland maar we hebben er het beste van weten te maken. Volgend jaar gaan we voor een Amerika-herkansing. In maart 2019 zijn we twaalf-en-een-half jaar getrouwd. Dan gaan we met ons gezin naar de westkust. Wim, ik, mijn moeder, Alex, Tim, Joyce en Simone on tour in Amerika wordt het dan! 🙂

Ligt een woord op je tong? Schrijf!

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: